مستبضع

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ ضِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استبضاع. بضاعت سازندهء چیزی. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). آنکه اموال خود را مرتب می کند تا آنها را در بازار برای فروش عرضه دارد.
- امثال: کمستبضع تمر الی هجر (هجر مرکز خرمای بسیار باشد). (ناظم الاطباء). رجوع به استبضاع شود.