مستبعد

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ عَ] (ع ص) نعت مفعولی از استبعاد. || بعید و دور شمرده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). دورانگاشته. دور. بعید. دشوار. (غیاث). رجوع به استبعاد شود.
- مستبعد است؛ دور است از واقع. بعید است. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا).