«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ] (ع ص) نعت فاعلی از استبعاء. به عاریت گیرندهء سگ شکاری و یا اسب رهان. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به استبعاء شود.
