«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ بِ] (ع ص) نعت فاعلی از استباق. پیشی گیرنده و درگذرنده از جای. (منتهی الارب). آنکه کوشش می کند پیشی گرفتن و درگذشتن را. || آنکه غالب می شود در تیراندازی. (ناظم الاطباء). رجوع به استباق شود.