«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ هِ] (ع ص) نعت فاعلی از استبهال. والی مستبهل؛ والی که رعیت را مهمل و بی قید گذارد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به استبهال شود.
