«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ] (ع ص) نعت فاعلی از استباحه. || از بیخ و بن برکننده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || مباح کننده. || مباح یابنده. (منتهی الارب). رجوع به استباحه شود.