«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ بِ] (ع ص) نعت فاعلی از استثبات. رجوع به استثبات شود. || آنکه در امری درنگ کند و شتاب نکند. (اقرب الموارد). || مشورت کننده و بررسی کننده در کار خویش. (اقرب الموارد). || صابر و شکیبا. || پایدار و برقرار. || خواهان ثبوت و پایداری و برقراری. (ناظم الاطباء).