«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ قِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استثقال. آنچه سنگین باشد. || کسی که چیزی را سنگین بیابد. || احساس کنندهء سنگینی کسی. (اقرب الموارد). || سست از بیماری یا از خواب یا از لوم و بخل. (منتهی الارب). رجوع به استثقال شود.