مستجد

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ جَدد] (ع ص) نعت مفعولی از استجداد. نو گردیده :
همچو یخ کاندرتموز مستجد
هر دم افسانهء زمستان میکند.
مولوی (مثنوی).
رجوع به استجداد شود.