«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ لَ] (ع ص) مؤنث مستحال. رجوع به مستحال و استحاله شود. || مرد که طرف ساق وی کج باشد: رجل مستحاله. || کمان کژ. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || زمین ناهموار افتاده از یک سال یا سالها. (منتهی الارب). زمینی که یک سال یا بیشتر ترک شود و زراعت نشود. (اقرب الموارد). مستحیله. و رجوع به مستحیله شود.