«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ] (ع ص) نعت مفعولی از مصدر استحاثه. زمینی که آن را زیر و رو کرده باشند تا آنچه در دل آن است بیرون آرند. (اقرب الموارد). || استخراج شده. (اقرب الموارد). || (اِ) سنگواره. (لغات فرهنگستان). رجوع به استحاثه شود.