«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ حَبْ با] (ع ص، اِ) جِ مستحبه. مقابل مکروهات و واجبات. کارهای پسندیده. کارهایی که فعل آنها بهتر از ترکشان باشد. رجوع به مستحب شود.
