«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ حِث ث] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استحثاث. برانگیزنده. (غیاث) (اقرب الموارد). برانگیزاننده. تشویق کننده. رجوع به استحثاث شود. || وژولندهء خراج. (السامی فی الاسامی). مأمور گرفتن خراج. گیرندهء باژ و ساو. باژخواه. جمع آورندهء خراج : حوالت کرد سوی محمد بن اللیث و احمدبن عبدالعزیز که مال سوی موفق همی فرستد و صاعدبن مخلد را بر ایشان مستحث کرد. (تاریخ سیستان). نامهء مستحث رسید صاعدبن مخلدالوزیر اندر این باب. (تاریخ سیستان).