«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ حِدد] (ع ص) نعت فاعلی از استحداد. || تیزکنندهء شفره. (آنندراج). آنکه تیغ و شفرهء خود را با قطعهء آهن یا غیر آن تیز کند. (اقرب الموارد). || موی زهار سترنده. (آنندراج). || خشمگین شونده و غضب کننده. (اقرب الموارد). خشمگین و غضبناک. (ناظم الاطباء). || سترده شده و تراشیده شده با آهن. (اقرب الموارد). و رجوع به استحداد شود.