مستحجر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ جِ] (ع ص) نعت فاعلی از استحجار. گِل سخت شونده چون سنگ. (آنندراج) (اقرب الموارد). سنگ شده. سنگی گرفته. عظیم سخت شده. سنگ گشته. به سنگ بدل شده. رجوع به استحجار شود : انه نفط مستحجر مشابه للاحجار السود التی یسجر به التنانیر بفرغانه. (الجماهر بیرونی ص199 س 14).