مستحضر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ ضَ] (ع ص) نعت مفعولی از مصدر استحضار. حاضر کرده شده. (اقرب الموارد). حاضر. آماده یافته شده. حاصل شده. (ناظم الاطباء). رجوع به استحضار شود. || آگاه. واقف. مطلع. با خبر. خبردار. (یادداشت مرحوم دهخدا).
- مستحضر بودن؛ آگاه بودن. اطلاع داشتن.
- مستحضر داشتن؛ به اطلاع رساندن.
- مستحضر شدن؛ آگاه شدن.
- مستحضر کردن؛ آگاهانیدن.
- مستحضر نمودن؛ به آگاهی رساندن.