«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ مِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استحماش. برافروخته از خشم. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || وتر مستحمش؛ وتری باریک. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به استحماش شود.