«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ] (ع ص) نعت فاعلی از استرخاء. سست و فروهشته. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). کرخ. کرخت. لمس. لس. سست اندام. رجوع به استرخاء شود : چنانکه زفان مسترخی دراز گردد و از دهان بیرون آید یا تشنج کند و یا آماسی اندر وی پدید آید. (ذخیرهء خوارزمشاهی). آن را که ملازه مسترخی شود و فرود آویزد.... (ذخیرهء خوارزمشاهی). || آویزان و معلق. || ژولیده. (ناظم الاطباء).