«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ] (ع ص) مسترشٍ. نعت فاعلی از استرشاء. رشوت خواهنده. || مطیع و فرمانبردار. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). و رجوع به استرشاء شود.
