«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ سَن ن] (ع ص) نعت مفعولی از استسنان. راه پاسپرده. (منتهی الارب). راه که آن را پیموده باشند. || (اِ) اسد و شیر. (اقرب الموارد). رجوع به استسنان شود.