«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ حَ] (ع ص) نعت مفعولی از استشحاج. زاغ و غراب که صدای او را خواسته باشند. گویند الغربان مستشحجات؛ یعنی بصدا درآمدند. (اقرب الموارد). رجوع به استشحاج شود.