مستشعر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ عِ] (ع ص) نعت فاعلی از استشعار. شعارپوشنده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || پنهان در دل خود ترسنده. (غیاث). پنهان دارندهء ترس و بیم در دل. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به استشعار شود : انتصب منصب آبائه الراشدین و قعد مقعد سلفه من الائمه المهدیین فصلوات الله علیهم أجمعین مستشعراً من قهر الله تعالی فیما یسر و یعلن. (تاریخ بیهقی ص301). وزیر پدرش از وی نفور شد و مستشعر و در باطن با اسکندر رومی یکی شد. (فارسنامهء ابن البلخی ص 55). دوم آنک وزیر پدرش رشتین از این دارا مستشعر بود و اسکندر را دلیر گردانید. (فارسنامهء ابن البلخی ص57). هرقل برگ ساخت و خروج کرد و شهر براز از اپرویز مستشعر بود و ولایت نگاه داشت و به جنگ رومیان برفت. (فارسنامهء ابن البلخی ص104 و 105). و همه حشم را مستشعر و نفور می داشت. (فارسنامهء ابن البلخی ص107). از این اندیشه مستشعر شد و بی آرام گشت. (ترجمهء تاریخ یمینی ص227). ابوعلی از بیستون بن تیجاسف و مخالصت او مستشعر شد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص265). ابوالحسین آگاه شد و مستشعر گشت. (ترجمهء تاریخ یمینی ص73). ملک نوح با وزیر خویش عبدالله بن غریر مشورت کرد و او بسبب نسبتی که در مقدمه یاد کرده آمد مستشعر و هراسان بود. (ترجمهء تاریخ یمینی ص168). پدر خایف و مستشعر که نباید کی در گردابی افتد، یا نهنگی آهنگ او کند. (سندبادنامه ص115). در آن وقت سلطان از جانب خان ختای مستشعر بود. (جهانگشای جوینی).