«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ فِ] (ع ص) نعت فاعلی از استشفاع. درخواست کننده از کسی که شفاعت او را نزد کسی دیگر بکند. (اقرب الموارد). رجوع به استشفاع شود.
