«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ رِ] (ع ص) نعت فاعلی از استطراق. آنکه از کاهن فال سنگک زدن خواهد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || بعاریت خواهنده گشن را. (منتهی الارب). رجوع به استطراق شود.