مستطیر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ] (ع ص) نعت فاعلی از استطاره. ساطع و منتشر: صبح یا برق یا شیب یا شر مستطیر. (اقرب الموارد). بردمیده. (منتهی الارب). آشکار : یوفون بالنذر و یخافون یوماً کان شره مستطیرا. (قرآن 76/7). || غبار برآمده و پریشان. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || متفرق و پراکنده. (اقرب الموارد). || سگ و اشتر به گشنی آمده. (منتهی الارب). رجوع به استطاره شود.