«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ بَ] (ع ص) نعت مفعولی از استعباد. به بندگی گرفته شده. (اقرب الموارد). || (اِ) عبادتگاه : سلطان یک خانه از برای مستعبد خویش ترتیب فرمود. (ترجمهء تاریخ یمینی ص421). و رجوع به استعباد شود.