مستعصم

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ صِ] (اِخ) آخرین خلیفهء عباسی :
آسمان را حق بود گر خون بگرید بر زمین
بر زوال ملک مستعصم امیرالمؤمنین.
سعدی.
رجوع به مستعصم بالله شود.