«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ ظَ] (ع ص) نعت مفعولی از استعظام. بزرگ شمرده. (ناظم الاطباء). بزرگ و منکر شمرده شده. (اقرب الموارد)(1). رجوع به استعظام شود : ابوالحسن عباد این حالت را به غایت مستعظم و بزرگ و ناموجه یافت. (تاریخ قم ص 143). هرآنکس که بر حقیقت این واقف نمی بود انکار این رسم میکرد و مستعظم میداشت. (تاریخ قم ص156). عجم آن را مستعظم و مستکره شمردند. (تاریخ قم ص183). (1) - در اقرب الموارد، بزرگ داشته و منکر شمرده شده، به دو معنی متفاوت ضبط شده است.