«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ] (ع ص) نعت فاعلی از استعصاء. گناه جویند بر کسی. (آنندراج) (منتهی الارب). || سرکش و عاصی و گناهکار. (ناظم الاطباء). رجوع به استعصاء شود.
