«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ بِلْ لاه] (اِخ) (ال ...) لقب احمدبن معد (المستنصربالله)بن الظاهرلدین الله علی، مکنی به ابوالقاسم است، نهمین تن از خلفای فاطمی در مغرب و مصر. وی به سال 467 ه . ق. متولد و در سال 487 بعد از وفات پدرش با او بر خلافت بیعت شد. در عصر او فرنگیان مدت سه سال بر بیت المقدس مستولی بودند. وی بعد از هفت سال و دو ماه خلافت، به سال 495 ه . ق. در قاهره درگذشت. (از الاعلام زرکلی ج 1 ص243 از ابن خلدون و ابن الاثیر و ابن خلکان).