مستغاث

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ] (ع ص) نعت مفعولی از استغاثه. آنکه فریاد از او خواهند. (مهذب الاسماء). کسی که از او دادرسی خواهند. (غیاث) (آنندراج). آنکه بدو پناه برند. که فریاد ازو خواهند. طلب یاری کرده شده. مستعان و مستنصر. (اقرب الموارد). معول. معتمد. رجوع به استغاثه شود : عدل شاه مستعان ملهوفان، مستغاث مظلومان و مستمسک مهجوران است. (سندبادنامه ص112). از عقوق و تمرد پسر مستغاث شد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص343). رؤوس آن اشیاع و وجوه آن اتباع از نایافت قوت و مسکهء زندگانی مستغاث کردند. (ترجمهء تاریخ یمینی ص26). شاه شار چون دید که کار از دست برفت مستغاث کرد و زنهار خواست. (ترجمهء تاریخ یمینی ص344).
تلخی هجر از ذکور و از اناث
دور دار ای مجرمان را مستغاث.
مولوی (مثنوی چ رمضانی ص348).
- مستغاث به؛ شخصی که از وی فریادرسی می خواهند. (ناظم الاطباء). مستعان. مستنصر. مستغاث. (اقرب الموارد).
- مستغاث علیه؛ مدعی. (ناظم الاطباء).
|| (اِخ) نامی از نامهای خدای تعالی. (مهذب الاسماء) :
از تو نوشند از ذکور و از اناث
بی دریغی در عطا یا مستغاث.
مولوی (مثنوی).