«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ غِث ث] (ع ص) نعت فاعلی از استغثاث. آنکه «غثیث» و ریم را از جراحت خارج کند. (اقرب الموارد). برآورندهء ریم و جز آن از زخم و علاج و مداوات آن کننده. (منتهی الارب) (آنندراج). آنکه مرهم می نهد بر جراحت و ریم آن را پاک می کند. (ناظم الاطباء). رجوع به استغثاث شود.