«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ رَ] (ع ص) نعت مفعولی از استغراب. غریب یافته شده و غریب بشمار آمده. (اقرب الموارد). غریب داشته. عجیب و غریب و بیگانه. || نادر. (ناظم الاطباء). بعید. || آنکه غریب نوازی می کند. || متعجب و حیران. (ناظم الاطباء). رجوع به استغراب شود.