«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ رِ] (ع ص) نعت فاعلی از استغراب. آنکه کسی را غریب می یابد. (اقرب الموارد). || مبالغه نماینده در خنده. (منتهی الارب). رجوع به استغراب شود.
