«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ رِهْ] (ع ص) نعت فاعلی از استفراه. آنکه یابوی گرامی و اعلی بدست می آورد. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). رجوع به استفراه شود.
