«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ] (ع ص) مُستفلٍ. نعت فاعلی از استفلاء، آنکه شپش جستن خواهد در سر. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). رجوع به استفلاء شود.
