مستق

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تُ / مُ تَ] (معرب، اِ) مستقه. معرب مشتهء فارسی. مشته. جبهء فراخ. || آلتی از آلات موسیقی چینیان که از انبوبه هائی مرکب بود و فارسیان آن را بیشه مشته می نامیده اند. (مفاتیح العلوم خوارزمی). رجوع به مستقه شود. || از وسایل تقسیم آب نهرها. مستقه. رجوع به مستقه شود: ذکر مقاسم آبهای آن و عدد مستقهای(1) آن. (تاریخ قم ص40).
(1) - در این شاهد ممکن است مفرد کلمه مستقه باشد نه مستق، که حسب رسم الخط قدیم، هاء آن هنگام الحاق هاء علامت جمع حذف شده است.