مستکن

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ کَن ن] (ع ص) نعت مفعولی از استکنان. || ساکن. متوطن :
آن دو گرگانی و دو رازی و دو ولوالجی
سه سرخسی و سه کاندر سغد بوده مستکن.
منوچهری.