مست کننده

«لغت نامه دهخدا»

[مَ کُ نَ دَ / دِ] (نف مرکب)آنچه سبب مستی شود. سکرآورنده. سَکَر. (دهار) (منتهی الارب) : منفعت شراب مست کننده، طعام را هضم کند... (نوروزنامه ص102). مُخفِس؛ شراب زود مست کننده. (منتهی الارب). و رجوع به مست کردن شود.