مستمسک

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ سَ] (ع ص، اِ) آنچه بدان چنگ زنند. مَعضّ. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) : عدل شاه مستعان مظلومان، مستغاث مظلومان و مستمسک مهجوران است. (سندبادنامه ص112). || بهانه. دست آویز. دلیل. عذر.