مستنجم

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ جِ] (ع ص) طلب روشنائی کننده. (غیاث) (آنندراج). و رجوع به استنجام شود. || روشن. (غیاث) (آنندراج). تابیده و افروخته :
دود پیوسته هم از هیزم بود
کی ز آتشهای مستنجم بود.مولوی (مثنوی).