مستنکر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ کَ] (ع ص) امری که مجهول باشد. (از اقرب الموارد). بعید. ناشناخته :
لیس علی الله بمستنکر
ان یجمع العالم فی واحد.
|| منکر. متنکر. ناشناس : و پوشیده و مستنکر به بغداد آمد [ حضرت رضا (ع) ] . (تاریخ بیهقی ص 136). یک گرمگاه این غلامان و مقدمان محمودی مستنکر با بارانیهای کرباسین و دستارها در سر گرفته پیاده به نزدیک امیر مسعود آمدند. (تاریخ بیهقی ص 128). || بد و زشت. (غیاث) (آنندراج). ناپسندیده :
مسلمانان مسلمانان بترسید از گرفت حق
که چون بگرفت پیش آید هزاران کار مستنکر.
(جوامع الحکایات عوفی چ معین ص11).