مستهام

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ] (ع ص) سرگشته و آشفته و از جای رفته و رنجور از عشق. (منتهی الارب). سرگشته و حیران. (غیاث) (آنندراج). شیفته و ازجای رفته. عاشق خرد بشده :
در آینهء عنایت صیقل شناخته
زو قبله کرده و شده سرمست و مستهام.
خاقانی.
باد جهانت به کام کز ظفر تو
کامهء صد جان مستهام برآمد.خاقانی.
این نخواندی کالکلام ای مستهام
فی شجون جره جرالکلام.
مولوی (مثنوی).
- قلب مستهام؛ دل شیفته و سرگشته از عشق. (منتهی الارب).
- مستهام الفؤاد؛ از دست رفته دل. رجوع به استهامه شود.