مسخفه

«لغت نامه دهخدا»

[مَ خَ فَ](1) (ع ص) ارض مسخفه؛ زمین کم گیاه. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).
(1) - در منتهی الارب بصورت مُسخِفه ضبط شده است.