«لغت نامه دهخدا»
[مِ رَ جَ] (ع اِ) چراغدان. (دهار) (مهذب الاسماء). انائی که روغن و فتیله در آن جای دارد. ج، مَسارج. (از اقرب الموارد): عکل المسرجه؛ پردردی شدن چراغدان. (تاج المصادر بیهقی).