«لغت نامه دهخدا»
[مِ رَ] (ع اِ) آنچه بدان دوزند. (منتهی الارب). || آنچه بدان سوراخ کنند. (از اقرب الموارد). آلتی است آهنی که بدان در چرم سوراخ کنند. (غیاث). درفش. (نصاب). سرید. بیز (در تداول مردم قزوین). || لسان. زبان. || نعل مخصوف و کفش که با درفش سوراخ شده باشد. (از اقرب الموارد). - ابن مسرد؛ پسر کنیز، و آن دشنام است. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد).