مسرح

«لغت نامه دهخدا»

[مَ رَ] (ع اِ) چراگاه. (منتهی الارب) (دهار) (مهذب الاسماء). مرعی. (اقرب الموارد). ج، مَسارح. (منتهی الارب) :
می رهم زین چار میخ چارشاخ
میجهم در مسرح جان زین مناخ.مولوی.
مثنوی را مسرح و مشروح ده
صورت امثال او را روح ده.مولوی.
|| مکانی که برای نمایش دادن داستانها از آن استفاده می شود. (از المنجد). صحنه. صحنهء تآتر. صحنهء نمایش. سن.