«لغت نامه دهخدا»
[مَ] (ع ص) نعت مفعولی از سفع. || مسفوع العین؛ مرد که چشمهایش در چشم خانه رفته باشد. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || مرد چشم رسیده و پری زده. (منتهی الارب). معیون و چشم زده و چشم زخم رسیده. (از اقرب الموارد).