«لغت نامه دهخدا»
[مَ] (ع ص) نعت مفعولی از سفک. ریخته و مُنصبّ ، چون خون و اشک و آب و هر مایعی. (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب). و رجوع به سفک شود.
