مسکونه

«لغت نامه دهخدا»

[مَ نَ] (ع ص) تأنیث مسکون. باسکنه. سکنه دار. دارای سکنه : لیس علیکم جناح أن تدخلوا بیوتاً غیرمسکونه فیها متاع لکم والله یعلم ما تبدون و ما تکتمون. (قرآن 24/29). رجوع به مسکون شود.